Dean Radin – Zjawiska nadprzyrodzone. Nauka, joga i dowody na istnienie zdolności paranormalnych.

„Wyobraźnia jest ważniejsza niż wiedza, bo choć wiedza wskazuje na to, co jest, wyobraźnia wskazuje na to, co będzie” Albert Einstein.

Dr Radin to znany amerykański naukowiec, który od wielu lat zajmuje się badaniami zjawisk paranormalnych takich jak jasnowidzenie, przeczuwanie, telepatia czy telekineza.

W książce przedstawiono historię doświadczeń paranormalnych od opisów dawnych indyjskich joginów do omówienia wyników wielu współczesnych badań naukowych nad różnymi zjawiskami PSI. Dodajmy, że wyniki tych badań zostały opublikowane w fachowych czasopismach naukowych i są znane głównie specjalistom. Jest, to informacja istotna, gdyż często wśród sceptyków pojawiają się zarzuty o braku takowych badań. Tymczasem one istnieją, ale wiedza na ten temat nie jest szeroko kolportowana.

W większości przypadków, wspomniane badania były prowadzone na studentach psychologii i wykazały niewielkie efekty, ale metaanaliza całego zbioru danych potwierdza, że te efekty są statystycznie istotne i nie da się ich wyjaśnić przypadkową koincydencją. Natomiast wyniki badań z udziałem osób praktykujących jogę i medytację (skupienie umysłu), wykazały efekty o wiele większe niż w próbach kontrolnych z przypadkowymi osobami.

Świadczy to o sile umysłu i roli świadomości w poznaniu rzeczywistości.

„Ważne jest by nigdy nie przestać pytać. Ciekawość nie istnieje bez przyczyny. Wystarczy więc, jeśli spróbujemy zrozumieć choć trochę tej tajemnicy każdego dnia. Nigdy nie trać świętej ciekawości. Kto nie potrafi pytać nie potrafi żyć.” Albert Einstein

Dean Radin

Autor przytacza również opinie sceptyków i krytyków, którzy nie przyjmują do wiadomości niewygodnych faktów zaburzających ich światopogląd.

Krytycy argumentują, że „nadzwyczajne zjawiska wymagają nadzwyczajnych dowodów”, oczekując, że zjawiska te da się włączyć i wyłączyć na zawołanie jak maszynę, ale człowiek nie jest maszyną i to tak nie działa.

Jestem zdania, że jeżeli doświadczalnie potwierdzone fakty nie pasują do aktualnych teorii to oznacza, że te teorie są niedokładne i potrzebne jest nowe spojrzenie na paradygmaty współczesnej nauki. W tym względzie, szczerze podzielam ubolewanie autora nad skostniałym systemem, który nie podważy niczego, co zostało ogłoszone przez tak zwane autorytety naukowe. Żadna uczelnia nie może i nie powinna, odgrywać roli współczesnej Góry Synaj, gdyż patrząc uczciwie na dorobek swojej Alma Mater, każdy zauważy, że oprócz niewątpliwych sukcesów zdarzały się również spektakularne pomyłki.

Cały rozwój nauki jest związany z badaniami nieznanych wcześniej zjawisk tj. np. elektryczności czy magnetyzmu. Być może fizyka kwantowa oraz kwantowa biologia dostarczą nowego wyjaśnienia zjawisk paranormalnych.

Książka jest napisana trudnym naukowym językiem, ale przytacza wiele interesujących i mało znanych przykładów zjawisk PSI, które zostały zbadane w warunkach laboratoryjnych. Dokładnie omówiono metodologię badań oraz statystyczną analizę wyników i trudno im zarzucić tendencyjne czy nienaukowe podejście.

Polecam wszystkim, szczególnie sceptykom.

 

„Najmądrzejszy jest, który wie, czego nie wie” i dążcie do wiedzy, żeby umieć zadawać kolejne, bardziej złożone pytania. Przydać się może też przestroga: „Strzeż się ludzi, którzy są pewni tego, że mają rację”. Sokrates

 

Książka do nabycia TUTAJ

Dean Radin – Zjawiska nadprzyrodzone. Nauka, joga i dowody na istnienie zdolności paranormalnych. Manendra, Wrocław, 2017

 

 

Dyktowania Ludzi w Duchu – cz. IV Gwiazdy kina

Pragnę odnotować, że ukazał się kolejny tom Dyktowań Ludzi w Duchu, tym razem poświęcony ludziom kina.

Pisałam o wcześniejszych tomach i przedstawiłam szczegółowo postać medium odbierającego te jedyne w swoim rodzaju komunikaty. Dyktowania, to pisemne przekazy od zmarłych otrzymane przez Nell Halinę Noell w latach 1976 – 1998. Spadkobiercą Dyktowań został Robert Gajdziński, który w miarę możliwości, stara się wydawać kolejne ich części w formie książkowej.

W tomie znajdują się dyktowania wielu gwiazd polskiego i światowego kina oraz znanych reżyserów. Odnoszą się oni nie tylko do własnego życia, ale również do zagadnień poruszających wielu ludzi na świecie, na przykład do reinkarnacji.

W tomie znajdziemy też dyktowanie odebrane od Walerii Sikorzyny, znanej jasnowidzącej i uzdrowicielki, której Wacław Korabiewicz poświęcił książkę Serce na dłoni. W tym przekazie, Waleria podaje, że Roman Polański, podczas jednego z wcieleń był jej młodszym bratem. Żyli w hiszpańskim mieście La Corunia i powodziło im się dobrze, ale Roman zawsze był niespokojnym duchem i często pakował się w tarapaty. Padają również bardzo mocne słowa pod adresem twórczości Polańskiego „Ja nie chcę odnosić się do zabójstwa jego uroczej żony. Ale jak wam się zdaje, jakie elementy się przyciąga, jeżeli się człowiek głowi nad tego rodzaju filmami?” Bez wątpienia chodzi tu o „Dziecko Rosemary”, film, który miał swoją premierę rok przed krwawym atakiem Sekty Mansona, na willę Polańskich w Beverly Hills.

Cóż sugestia, jakoby reżyser poprzez rodzaj twórczość przyciągnął do swego życia tę wielką tragedię jest moim skromnym zdaniem, co najmniej kontrowersyjna. Takich tez znajdziemy w książce dużo więcej.

Książka do nabycia: TUTAJ

 

Andrzej Maria Marczewski „Moje realizacje Teatru Karola Wojtyły”

Miłośnikom teatru Andrzeja Marii Marczewskiego przedstawiać nie trzeba. Wybitny reżyser, artysta, co do którego określenie „twórca wielkiego formatu” wydaje się cokolwiek przyciasne. Doceniany nie tylko przez krytykę i widzów, ale również przez Ministerstwo Kultury, czego dowodem jest odebrany kilka dni temu Medal Gloria Artis, przyznawany najwybitniejszym postaciom świata kultury i sztuki.

Dobrze, że i w tej instytucji znajdują się ludzie, którzy dostrzegają różnice między sztuką pisaną przez duże S, a tak zwaną awangardą, generującą owo duże S jedynie, w rozchodzącym się szerokim echem, słowie skandal. Pozwoliłam sobie na tę uwagę, ponieważ mnie, skromnego obserwatora rzeczywistości, irytują nieprzemyślane działania wspomnianego ministerstwa. Nie bardzo również jestem przekonana, że swoboda wyrazu artystycznego może przekraczać granice dobrego smaku, rzucając potwarz tak inteligencji jak i poczuciu godności osobistej widza. Sztuka nie jest powołana aby tworzyć apoteozę rzeczywistości. Ze złem, zakłamaniem, hipokryzją i wszelką niesprawiedliwością można walczyć z pozycji sceny, bez uciekania się do perwersji z natury swojej wypaczającej dobro i piękno. Jeśli człowiek poprzez kulturę nie może stać się bardziej ludzki, to jaki jest jej sens? Wszak „Kultura jest tym, co sprawiło, że człowiek stał się czymś innym niż tylko przypadkowe wydarzenie przyrodnicze” (Andre Malraux).

Szczęśliwie dla widzów, Andrzej Maria Marczewski zaprasza do teatru prawdziwie humanistycznego, gdzie człowiek posiada swoją godność, a życie ukazane jest jako wielka wartość, która wypełnić można miłością, pięknem, a przez pryzmat duszy docierać do niezbadanych zakamarków istnienia. Tam bowiem znajdziemy odpowiedź na każde pytanie, a zwłaszcza na te niewypowiedziane choć palące. Miałam przyjemność podziwiać przedstawienia w reżyserii Andrzeja Marii Marczewskiego, wystawianie (między innymi) na scenie Teatru Małego w Tychach. Ze wzruszeniem wspominam „Mistrza i Małgorzatę”, „Być jak Shirley MacLaine” czy niezwykle osobisty spektakl „Wiara, Nadzieja, Miłość”.

Miałam również okazję obejrzeć sztukę „Brat naszego Boga”, która wywarła na mnie ogromne wrażenie. Cóż, jak mawiają znawcy „NAJ nie bierze się znikąd”. Tekst Karola Wojtyły, reżyser pierwszoligowy, scenografia Tadeusza Smolnickiego, aktorzy który opanowali sztukę słowa i gestu na poziomie perfekcyjnym. Wspomniany poziom, przeciętny celebryta aspirujący do rangi aktora, opanuje (daj mu Boże) dopiero w następnym wcieleniu i nie mam tu na myśli wcielenia artystycznego.

Pozostając w stanie uniesienia artystycznego, egzemplarz książki „Moje realizacje Teatru Karola Wojtyły” przyjęłam z otwartymi ramionami, a jego treść przyswajałam z uwagą.

Zdaje sobie sprawę, że wbrew obiegowym poglądom nie dla wszystkich Polaków postać św. Jana Pawła II-go jest kryształowo czysta i ważna tak moralnie jak historycznie. Mówimy tu jednak o Karolu Wojtyle jako dramaturgu, poecie, aktorze. Mówimy o twórcy kochającym teatr oraz świadomym istotnej roli sztuki w życiu człowieka.

Andrzej Maria Marczewski związał z Teatrem Karola Wojtyły, rozumianym jako wyjątkowe zjawisko w polskiej kulturze, znaczącą część swego życia zawodowego. Zrealizował dwie prapremiery sztuk Karola Wojtyły: polską „Przed sklepem jubilera” i światową „Promieniowanie ojcostwa”. Od roku 1981 wystawiał kolejne inscenizacje, zmagając się z polityczną rzeczywistością i oporem władzy. Każdy spektakl, stawał się wydarzeniem artystycznym, przyjmowanym owacyjnie przez publiczność i krytykę. I tak działa po dziś dzień.

Bardzo dziwi fakt, że w III Rzeczypospolitej, nie znaleziono przestrzeni dla Teatru Karola Wojtyły, jako fizycznego miejsca, gdzie wystawiano by jego dzieła, a także utwory innych artystów reprezentujących filozofię i etykę chrześcijańską. Co gorsza, nie wydaje się aby ktoś taką potrzebę w ogóle dostrzegał i rozważał potencjał takiego Teatru.

Karol Wojtyła broni się sam, ponadczasowym tekstem i głębokim przesłaniem.

To sklep jubilera. Cóż za dziwne rzemiosło.

Produkuje przedmioty, które mogą

pobudzać do refleksji o losie.

Na przykład pozłaca zegarki, które mierzą czas

i mówią człowiekowi o zmienności wszystkiego,

o mijaniu.[1]

Osobiście uważam, że w ramach tak zwanych nauk przedślubnych, młodzi powinni obejrzeć spektakl „Przed sklepem jubilera” gdyż padają tam znaczące słowa,  ciężar tych złotych obrączek, to nie ciężar metalu, ale ciężar właściwy człowieka, każdego z was osobno i razem obojga. Być może, po przemyśleniu, bardziej świadomie podejmowaliby decyzję o pójściu wspólną drogą i nieco poważniej traktowaliby złożone przyrzeczenie.

Książka „Moje realizacje Teatru Karola Wojtyły”, to bezwzględnie pozycja obowiązkowa dla teatrologów oraz badaczy twórczości Karola Wojtyły. Opisuje nie tylko historię tych niezwykłych przedstawień, ale również historię Polski, gdzie jak w żadnym innym miejscu na świecie sztuka nierozerwalnie łączyła się z polityką, a losy ludzi i kraju od siły tej sztuki zależały.

Tym bardziej chapeau bas przed Andrzejem Marią Marczewskim!

 

Zdjęcia: Izabela Ptak-Marczewska

 

[1] Karol Wojtyła Przed sklepem jubilera

 

Dr Wayne W. Dyer, Dee Garnes „Wspomnienia nieba”

Kwestie reinkarnacji zawsze bardzo mnie interesowały. Na bieżąco śledzę literaturę tematu i starannie gromadzę wszelkie napływające do mnie relacje. Szczególnie cenię sobie wspomnienia dzieci. Te unikalne przekazy, bardzo często zaskakują najbliższych, którzy zdają się być kompletnie nie przygotowani na rewelacje płynące z ust dziecka. W szerszym kontekście, nie ma się czemu dziwić, wszak „Byt określa świadomość”, a ta w naszym kraju związana jest z jedną, dominującą religią.

Oczywiście, w społecznościach, gdzie panuje głęboka wiara w wędrówkę dusz, sprawa wygląda zupełnie inaczej. Tam, owe niezwykłe opisy, są cenione, archiwizowane, a nawet drobiazgowo badane. Między innymi, dzięki dokonanym analizom, wiemy, że ilość informacji podanych przez dzieci, wystarcza, aby zlokalizować miejsce, w którym kiedyś żyły. Podane detale, dotyczą niejednokrotnie materii tak intymnej, że nie ma cienia wątpliwości, iż dziecko nie mogło pozyskać prezentowanej wiedzy w żaden inny sposób.

W to, że dzieci widzą więcej niż dorośli, nie wątpili autorzy książki „Wspomnienia nieba”. Dr Wayne W. Dyer, naukowiec, wybitny specjalista w dziedzinie rozwoju osobistego, ojciec ośmiorga dzieci oraz jego asystentka Dee Garnes, terapeutka naturalna. Wspólnie, przeczytali i zebrali, tysiące historii, nadesłanych do nich w odpowiedzi na apel skierowany do rodziców. Autorzy apelowali o przesyłanie relacji dzieci dotyczących wspomnień z nieba. Pozyskany materiał, tak pod względem ilościowym, jak i jakościowym przerósł ich najśmielsze oczekiwania.

Książka podzielona jest na następujące rozdziały:

  • Wspomnienia z nieba
  • Wspomnienia poprzednich wcieleń
  • Wspomnienia wyboru rodziców
  • Wspomnienia reinkarnacji rodzinnych i odwrócenia ról
  • Wspomnienia duchowego połączenia ze Źródłem
  • Mądrość mistyczna i intuicyjna
  • Niewidzialni przyjaciele i odwiedziny duchowe
  • Opowieści anielskie

Tytuły rozdziałów doskonale oddają ich treść. Na potrzeby książki wybrano, najbardziej charakterystyczne dla danego tematu, opowieści.

Polecam tę niezwykłą pozycję każdemu, a zwłaszcza osobom wątpiącym. Zdaje sobie sprawę, że poruszana tematyka, może być dla wielu czytelników wręcz szokująca, gdyż rozmija się z ich przekonaniami religijnymi. Tym bardziej warto przeczytać „Wspomnienia nieba” z otwartym umysłem, bez obciążających stereotypów. Jesteśmy wszak ludźmi myślącymi, a to zobowiązuje do posiadania własnego zdania.

W książce zacytowano fragment wiersza Williama Wordsworth ‘a, który pragnę przytoczyć, ponieważ niezwykle mnie poruszył:

Dusza, co się w nas budzi jako gwiazda żywa,

Gdzie indziej przedtem zapadła się w cienie.

Ona z daleka przybywa –

Nie w całkowitym zapomnieniu

I nie w zupełnym obnażeniu –

Za smugą chwały biegnie nasza droga

Z domu naszego, do Boga.

 

„Wspomnienia nieba” ukazały się nakładem wydawnictwa Samsara

Do nabycia TUTAJ

 

Polskie życie po życiu

Na stronach bloga nie może zabraknąć odniesień do pozycji klasycznych, jeśli chodzi o literaturę poświęconą tematyce życia po życiu.

Takim właśnie klasykiem jest książka „Polskie życie po życiu” – zbiór relacji ludzi uratowanych ze stanu śmierci klinicznej. Absolutnie pionierska praca, której podjął się redaktor Marek Rymuszko. Wielokrotnie nagradzany dziennikarz, prezes Stowarzyszenia Krajowego Klub Reportażu, redaktor naczelny miesięcznika Nieznany Świat.

W tej chwili pozycja ta doczekała się już VI wydania, co najlepiej świadczy o poczytności tytułu.

Onegdaj zakupiłam tę książkę, poruszona własnymi doświadczeniami i lekturą prac Raymonda Moody’ego. Zdążyłam ledwie przejrzeć pierwsze strony, kiedy dowiedziałam się, że mojej dobrej znajomej zmarł ojciec. Odwiedziłam ją, aby złożyć kondolencje i zupełnie spontanicznie podarowałam książkę „Polskie życie po życiu”. Ten egzemplarz nigdy do mnie nie wrócił, ale nie mam o to pretensji. Wiem, że w tamtych ciężkich chwilach stanowił źródło pociechy dla całej rodziny, a następnie powędrował dalej do kolejnych potrzebujących. Wędrował, niosąc przesłanie o miejscu, z którego emanuje Dobro i Miłość, o tym, że śmierć ciała nie jest końcem istnienia, a jedynie przejściem do innego wymiaru.

Dzięki uprzejmości redaktora Marka Rymuszko, otrzymałam tę niezwykłą pozycję i mogłam zapoznać się z historiami osób, które dotknęły nieznanego. Ponad siedemdziesiąt poruszających relacji, pełnych szczerych emocji, opisujących wielkie zmiany w postrzeganiu świata oraz głębokie przemiany wewnętrzne, jakie zaszły w mikrokosmosach zmartwychwstańców.

Zdecydowanie polecam i zachęcam do lektury.

 

Książka do nabycia w Księgarni- Galerii Nieznany Świat

Dyktowania Ludzi w Duchu – Era kobiet

Otrzymałam kolejny tom z cyklu Dyktowania Ludzi w Duchu. Tym razem Robert Alexander Gajdziński zebrał dyktowania otrzymane od pionierek badań naukowych, sufrażystek, emancypantek, bojowniczek walczących o prawa kobiet oraz zniesienie segregacji rasowej.

Pisałam o wcześniejszych tomach i przedstawiłam szczegółowo postać medium odbierającego te jedyne w swoim rodzaju komunikaty. Dyktowania, to pisemne przekazy od zmarłych otrzymane przez Nell Halinę Noell w latach 1976 – 1998. Spadkobiercą Dyktowań został Robert, który w miarę możliwości, stara się wydawać kolejne ich części w formie książkowej.

Z tekstu, przebiją silne i bezkompromisowe osobowości, które zdobywając dla siebie miejsce w przestrzeni, zarezerwowanej jedynie dla mężczyzn, wykazały się nie tylko błyskotliwą inteligencją, ale również niespotykanym hartem ducha. Silne kobiety, śmiało i bez ogródek relacjonują swoją drogę oraz stosunek do świata, rządzonego i zawłaszczonego przez mężczyzn.

W tomie Era kobiet treścią przekazów stały się również tematy kontrowersyjne, jak regulacja urodzeń oraz aborcja.

Książkę polecam, jednak ze względu na kwestie etyczne, nie będę odnosić się do wszystkich przedstawionych treści. Każdy czytelnik musi wyrobić sobie własny pogląd. Natomiast, zacytuję fragment dyktowania od Ann Lohman:

„Chociaż wszystko, co żyje fizycznie, umiera fizycznie. Śmierć, jak życie jest uzależniona od konsekwencji sposobu życia. Niejednokrotnie również życie lub życia poprzednie danego Ducha są konsekwencją życia obecnego, zawodu w jakim człowiek pracuje, również rodzaju śmierci. (…) Co posiejesz to zbierzesz”.

Z tymi słowami mogę zgodzić się bez zastrzeżeń.

Zamówienia:

www.dyktowania.pl

tel. 500-367-547

Być jak Shirley MacLaine – na scenie Teatru ŚwiętochłOFFice

 

Nie ma sztuki (tej przez duże S) bez duchowości i duchowości bez sztuki. Jestem o tym głęboko przekonana, ponieważ nic nie jest w stanie poruszyć najsubtelniejszej części naszego jestestwa, tak skutecznie jak sztuka. Z tego powodu, kiedy dane mi jest uczestniczyć w wyjątkowym widowisku artystycznym, wspominam o tym na stronach bloga.

Na deskach Teatru ŚwiętochOFFice wystawiono sztukę „Być jak Shirley MacLaine”. Tytuł nieprzypadkowy, gdyż postać głównej bohaterki Stephanie ma w sobie wiele z osobowości i charyzmy słynnej amerykańskiej aktorki. Jak powszechnie wiadomo, Shirley przyznaje się do wielu paranormalnych doświadczeń, co znalazło wyraz w napisanych przez nią książkach, a także stylu życia jaki prowadzi.

W sztuce Stephanie to niezwykle uzdolnione medium, wróżka i jasnowidząca. Odtwórczyni głównej roli Magdalena Tomaszewska, dała tej postaci piękną energię. Na scenie widzimy kobietę z krwi i kości, która kocha ludzi, rozumie ten i tamten świat, bez problemu zagląda za zasłonę przyszłości, ale jednocześnie ma temperament i silną osobowość, stabilnie osadzoną w TU i TERAZ. Urok i kobiecość działają kojąco na wyobraźnię i emocje obecnych. Jednym słowem, Magdalena Tomaszewska udowadnia, że nie takie medium straszne, jak je malują.

Jestem osobiście wdzięczna Magdalenie za tę rolę, ponieważ burzy ona chore wyobrażenia wielu osób, zapominających, że „Ta, która wie” jest dana światu, aby pomagać, a nie szkodzić. Chapeau bas przed tą utalentowaną aktorką i fascynującą kobietą!

Rolę Rene, współczesnego polityka francuskiego, odwiedzającego niezwykłą ezoteryczkę gra Jerzy Mazur. Wielka aktorska osobowość, niezwykły głos, po prostu klasa i profesjonalizm na najwyższym poziomie. Tutaj reprezentuje osobę z antypodów rzeczywistości widzianej oczyma Stephani. Jest człowiekiem sukcesu, doskonale odnajdującym się w polityce i show biznesie. Jednak zrządzeniem losu, podczas wypadku samochodowego opuszcza ciało i już w przestrzeni ducha spotyka pewną ważną dla siebie osobę. Niejasne przeczucie rangi jakże niespodziewanego spotkania, przemożna chęć zrozumienia tego, co zaszło, prowadzą go do mieszkania medium. Problem w tym, że Rene pragnie prostych odpowiedzi i chyba nie do końca pojmuje, że kto raz wyszedł poza kraniec rzeczywistości, nigdy nie będzie taki sam.

Nie ma tu otoczki sensacji, efektów specjalnych, które choć komercyjnie wydajne, nie wnoszą niczego do procesu rozumienia zjawisk z przestrzeni parapsychologii. Ot, po prostu spotykają się dwie dusze, a każda z nich wyposażona jest w prawdę, skrojoną na własną miarę. Z tym tylko, że Stephanie potrafi zabrać Rene tam, gdzie nie doszedł by bez jej pomocy.

Spektakl reżyserował Andrzej Maria Marczewski. Twórca, nie uprawiający sztuki obnażającej ułomności ludzkiej natury, co jest stosunkowo łatwe, tylko nieustannie poszukujący pokładów piękna, dobra i boskiej natury obecnych w każdym człowieku.

Sztuka reżyserska Andrzeja Marii Marczewskiego kojarzy mi się z grą na harfie. Z dwóch powodów. Po pierwsze harfa to instrument niezwykle wymagający i opanowanie go wymaga gigantycznego talentu. Po drugie dla tego, iż każdy harfista wypracowuje dźwięk swojego instrumentu i jego unikalną barwę, stąd nie ma dwóch identycznie brzmiących harf. Drugiego Andrzeja Marczewskiego też nie ma.

Dziękuję za wspaniały spektakl i mnóstwo wzruszeń. Jak tu nie kochać artystów ?!

 

 

Pragnę odnotować, że stylową scenografię spektaklu stworzyła Izabela Ptak. Okazało się, że Izabela nie tylko w poezji potrafi zachować harmonię i głębokie rozumienie każdego detalu.

Doprawdy elegancki debiut w nowej dziedzinie – przyjemnie obserwować taki rozwój.

Scenografię niewątpliwie wzbogacił energetyczny tryptyk : Wiara, Nadziej, Miłość, który pragnę zaprezentować :

Wiara

 

 

Nadzieja

 

 

Miłość

Spektakl „Wielka Szpera” – Teatr DOM w Łodzi

 

 

Wydarzenia znane jako „Wielka Szpera”, to jedna z najtragiczniejszych kart historii Łodzi. 75 lat temu w Litzmannstadt Ghetto rozegrał się dramat nieznany dotąd w nowożytnej Europie. Z getta wywieziono około 20 tysięcy dzieci do lat dziesięciu, osób starszych powyżej sześćdziesiątego piątego roku życia i ludzi chorych w bardzo różnym wieku. W ten sposób Niemcy pozbyli się „jednostek nieproduktywnych” przewożąc je wprost do obozu zagłady znajdującego się w Chełmnie nad Nerem.

Scenariusz sztuki „Wielka Szpera” został oparty na dziennikach Józefa Zelkowicza, który stał się jedynym w swoim rodzaju sprawozdawcą wydarzeń.  Kronika getta przetrwała zarówno łódzkie getto, jak i jej autora, zamordowanego w KL Auschwitz. Sam Zelkowicz wielokrotnie zastanawiał się nad doborem odpowiednich słów, oddających nieludzkie cierpienie oblane strumieniem łez jakich nie widział świat. Przypuszczam, że tan sam dylemat stał się udziałem reżysera spektaklu Andrzeja Marii Marczewskiego, człowieka znanego z wielkiej wrażliwości i szlachetnej empatii.

W sztuce przedstawiono prawdę, bez radykalnych ocen, za to pełną szczegółów i głębokich znaczeń. Nie padło ani jedno słowo, nie pojawił się bodaj jeden gest, który można by zakwalifikować w kategoriach mściwy lub nienawistny. Andrzej Maria Marczewski dał widzom emocje, intensywne i głębokie, takie jakich nie zapomina się nigdy. Dotknęliśmy tamtego okrucieństwa i tamtej trwogi. Taka wiedza daje zrozumienie i pozwala spojrzeć na historię Wielkiej Szpery, nie przez pryzmat przerażających statystyk, ale oczyma ofiar rzuconych na stos, rozpalony rękoma szalonych „nadludzi” dla ich kłamliwego bożka.

Ktoś, ze znajomych tuż po premierze zapytał mnie, czy płakałam? Nie, nie płakałam, ponieważ skamieniałam wewnętrznie. Ewidentnie moja psychika nie chciała dopuścić do głosu dramatycznego pytania: co zrobiłabym gdyby chodziło o moje dzieci? Nie płakałam. Po prostu dziękowałam losowi, że nie stawia mnie przed takim wyborem. Jako matki, żony, jako człowieka.

Wiele osób mówi: – zostawmy to już w spokoju. Zapomnijmy o cierpieniu Polaków, Żydów, narodów świata. A, ja uporczywie powtarzam: mówmy o grozie wojny, o nieludzkich zbrodniach, o zagładzie milionów. Mówmy bez nienawiści i chęci zemsty, nie szukajmy odwetu, ale na Boga, zachowajmy pamięć tragedii, jaką były obie wojny światowe. Jeśli zamilkniemy, a naoczni świadkowie tych zdarzeń odejdą, kto uświadomi młode pokolenia, kto w porę przeciwstawi się następnym szaleńcom spychających nas w przepaść?

Dziękuję za otrzymane zaproszenie i możliwość obejrzenia spektaklu. Dziękuję za zaangażowanie wielu osób i instytucji , bez których to wydarzenie nie doszłoby do skutku.

Robert Rudiak „Umieralnia”

Robert Rudiak to poeta, prozaik, publicysta i krytyk literacki. Doktor nauk humanistycznych. Człowiek, którego Muzy mają w swojej opiece. Człowiek, który zaprosił mnie do swojego świata przesyłając książkę „Umieralnia”.

Będę szczera jest to tekst niełatwy w odbiorze, chociaż napisany przepiękna polszczyzną z wielką klasa i erudycją. Robert Rudiak otwiera przed czytelnikiem swoją duszę, serce, zaprasza do komnaty wspomnień. Opisuje ból i samotność po stracie ukochanej matki w sposób pozbawiony jakiejkolwiek sztuczności i pompatyczności. Jest tu lęk o zwykłe sprawy dotyczące codziennej egzystencji, ale też dużo głębszy lęk przed pustką, która niczym czarna  dziura grozi wchłonięciem – unicestwieniem własnej duszy.

Autor przez lata pozostawał w głębokiej relacji z matką, kobietą piękną, odważną i dumną. Kobietą, dla której był całym światem, sensem jej egzystencji, największą miłością. Ta więź nie przestała istnieć nawet w zaświatach.

„Kiedy wróciłem do swojego mieszkania, spostrzegłem, że zegar za­trzymał się dokładnie na godzinie śmierci mojej matki. I to był pierwszy sygnał, że jest, że żyje, że daje znak… „

Autor niezwykle plastycznie opisuje stany odczuwalnej obecności swojej matki, przejawiające się na wiele sposobów. W jego życiu nastąpiły niespodziewane, pozytywne zmiany, które oczywiście można nazwać szczęśliwym zbiegiem okoliczności, ale można też przypisać matczynemu wstawiennictwu i opiece. Wreszcie pojawił się „Przekaz” jako forma komunikacji z matką i swoisty dowód na jej dalsze istnienie poza ciałem. Ten niezwykły stan pozwolił Robertowi na dokonanie wglądu tak w samego siebie jaki i naturę rzeczy, energię wszechświata, w to, co definiuje istotę człowieczeństwa i sens naszej wędrówki.

Bardzo serdecznie polecam tę książkę i informuję, że autor wyraził zgodę na przesłanie jej w formie pliku PDF wszystkim zainteresowanym. Oczywiście nieodpłatnie.

W sprawie książki proszę pisać : rudiak@o2.pl

 

Zbigniew Królicki „21 godzin do sukcesu”

 

Profesor Królicki to ceniony naukowiec, autor wielu publikacji popularnonaukowych i trener motywacyjny. Jego nowa książka „21 godzin do sukcesu”, nie jest jednak typową publikacją motywacyjną. Oprócz zagadnień związanych z nauką, pracą i biznesem, porusza także inne życiowe problemy, takie jak funkcje społeczne i relacje z innymi ludźmi. Przedstawia zwięźle 21 tematów, które okraszone zostały wieloma bardzo barwnymi przypowieściami zaczerpniętymi zarówno z mądrości wschodnich jak i zachodnich mędrców oraz z własnego doświadczenia autora. Zadaje intrygujące pytania. Czym tak naprawdę jest sukces? Jaki jest cel i sens życia? Jak żyć, aby osiągnąć sukces i szczęście? Książka, nie jest pisana ex cathedra, z pozycji mentora tylko przyjaciela, który dobrze nam życzy i choć mamy swoje słabości, zawsze pozostaje po naszej stronie.

Autor przekonuje, że warto mieć wielkie marzenia, które wyznaczają cel życia. Że powinniśmy stosować pozytywne myślenie i patrzeć śmiało w przyszłość. Nostalgiczne rozpamiętywanie przeszłości oraz postrzeganie świata przez pryzmat niepowodzeń to droga do nikąd.

Nakłania do przemyśleń, które pozwolą odkryć nowe rozwiązania i uchronią przed popełnianiem tych samych błędów. Jeżeli robimy wszystko ciągle tak samo i nie przynosi to efektów to należy zmienić sposób myślenia. Najważniejsza jest „myśl”, która wymaga „wyzwolenia poznawczego”, czyli odejścia od utartych schematów i szerszego spojrzenia na problem, co przyczynia się do zdobycia nowej wiedzy i pozwala ograniczyć zbędne wysiłki.

Droga przez życie jest trudna, podobnie jak wspinaczka na szczyt góry. Z reguły, droga ta nie jest usłana różami, a komplikacje i problemy stanowią większą część codzienności.

Mamy wolny wybór i możemy wybrać drogę łatwiejszą i bardziej uczęszczaną lub trudniejszą, lecz mniej zatłoczoną. Autor przekonuje, że jeżeli wybierzemy trudniejszą ścieżkę to bardziej zbliżymy się do osiągnięcia życiowego sukcesu. Czymkolwiek on dla nas jest i jak go rozumiemy.

, „Jeżeli robisz to, co łatwe, twoje życie będzie trudne.

Jeżeli robisz to, co trudne, twoje życie będzie łatwe.”

Z głębokim przekonaniem polecam tę niezwykłą książkę tak osobom zadowolonym z życia, jak i pragnącym zmiany. Wszystkim czującym, że czas dojrzał, a zmiana jest konieczna. Rekomenduję tym, którzy nie do końca wiedzą, jak się zabrać do pracy nad sobą, lub gdzie tak naprawdę tkwi źródło problemu.

Książkę prof. Królickiego przechowam z pietyzmem dla moich dzieci – przypada im się, kiedy wejdą w dorosłe życie.