Sny o zmarłych – mistyczne znaki dla nas wszystkich

Drodzy Państwo, otrzymałam poruszająca korespondencję i pragnę podzielić się z Państwem treścią listu, a także moimi przemyśleniami. Bez zbędnych wstępów zapraszam do lektury:

Szanowna Pani!

Postanowiłem do Pani napisać, ponieważ przydarzyła mi się niezwykła historia. Myślę, że warto, aby poznali ją również czytelnicy Biura Duchów.

Latem ubiegłego roku moją rodzinę spotkała wielka tragedia. W wypadku samochodowym zginął mój brat Andrzej. Wiele jest opowieści o skłóconych i rywalizujących ze sobą braciach, ale nas to nie dotyczyło. Brat było ode mnie starszy prawie dwanaście lat i w okresie, kiedy zmarł nasz ojciec, a ja i mama zostaliśmy w trudnej sytuacji materialnej, bardzo nam pomagał. Dzięki jego pomocy finansowej oraz pracy, którą dla mnie znalazł mogłem skończyć studia. Byliśmy bardzo zżyci ze sobą i mimo różnicy wieku lubiliśmy spędzać razem czas.

Mieszkam obecnie z mamą, która jest w podeszłym wieku. Mam żonę i synka. Dzieci mojego brata są już praktycznie samodzielne.

W ubiegłym roku, latem, Andrzej wyjechał służbowo do Niemiec. Przy okazji odwiedził tam swojego przyjaciela, który był ciężko chory i bardzo zależało mu na tym spotkaniu. Kiedy wracał do hotelu wydarzył się poważny wypadek. Andrzej tego nie przeżył.

Kiedy kładliśmy się spać, Andrzej przysłał mi SMS, że u niego wszystko dobrze i wraca na weekend. Ucieszyłem się, że wróci, bo mieliśmy razem jechać na ryby. Nie wiem, jak to napisać, żeby nie brzmiało głupio, ale tej nocy śniło mi się, że się obudziłem i poszedłem do kuchni. Już z daleka widziałem, że świeci się tam dziwne, jasne światło. W kuchni zastałem Andrzeja, który siedział przy stole na swoim ulubionym miejscu. Był spokojny. Spojrzał na mnie i powiedział:

Janek, ja nie żyję. Sam jestem w szoku, ale tak wygląda prawda. Proszę cię pomóż mojej rodzinie przetrwać to wszystko. Oni będą pewnie płakać i rozpaczać, a tu trzeba tyle rzeczy załatwić. Przysięgnij, że będziecie z nimi!

Powiedziałem, że przysięgam. Andrzej jeszcze tak się chwilę zastanowił i dodał:

Mamie powiedz, że aniołów nie widziałem, ale że tamten świat istnieje to prawda.

Ten sen nagle się skończył, a obudziła mnie żona. Podobno szarpała mnie i nie mogła dobudzić przez kilka minut. Była wystraszona, bo nasz, bardzo spokojny pies, który ze względu na upał wolał spać na dworze, zaczął wariować. Pies wył, szczekał, biegał po całym podwórku. Ja się zerwałem z łóżka i złapałem za komórkę. Dzwoniłem do brata. Nie odbierał więc opowiedziałem żonie, co mi się śniło i poszedłem uspokoić psa, bo zdążył już obudzić sąsiadów. Dzwoniłem na numer brata kilkanaście razy. W końcu po drugiej stronie usłyszałem męski głos, niestety nie był to mój brat tylko ktoś z Policji. Nie mówię zbyt dobrze po niemiecku, ale powiedziałem, że jestem bratem Andrzeja i szukam go. Ten policjant opowiedział o wypadku, że Andrzej nie żyje i żeby ktoś z Polski jak najszybciej tam przyjechał. (…)

Ja się nigdy nie interesowałem duchami, snami o zmarłych itp. Jednak ten sen nie dawał mi spokoju i tak razem z zoną znaleźliśmy Pani bloga. Czytaliśmy go nawet mojej mamie. Była to dla nas pewna pomoc, jakby terapia.

Zawsze wydawało mi się, że sny to coś ulotnego, symbolicznego, oderwanego od realności. Jednak ten sen, w którym Andrzej do mnie przyszedł był niesamowicie rzeczywisty. Jakby się działo prawdziwe życie. Myślę, że w godzinę śmierci człowiek uzyskuje jakąś szczególną moc, skoro takie rzeczy są możliwe. (…)

 

Przede wszystkim dziękuję za tę cenną relację. Z mojego punktu widzenia, możliwości człowieka po śmierci fizycznej nie są wcale tak ograniczone jakby się wydawało. Zachowanie Andrzeja było naturalne i związane z jego osobowością (o czym wspomniano w liście). Mimo przebywania poza ciałem, był po prostu sobą w pełnym tego słowa znaczeniu. Dlatego nie dziwi troska z jaką Andrzej myślał o swojej rodzinie.

Wiadomość przekazał bratu w bardzo bezpośredni, męski sposób. To również przekonuje mnie do autentyczności tej wizji. Wszak, jeśli o wyjątkowości jednostki stanowi jej świadomość to w chwili śmierci fizycznej jest ona taka jak za życia. Nie zmieniamy się nagle w kogoś kim nigdy nie byliśmy.

Pan Janek wspomina w liście, że rozmawiał o swoim śnie z proboszczem, a ten był bardzo sceptyczny i chyba mu nie uwierzył. Cały czas kładł nacisk na psychologiczną stronę zaistniałej sytuacji i nie zważał na fakt, że Jan nie wiedział o śmierci brata więc nie mógł niczego sobie „domniemać mentalnie”

Nie oceniam takiej postawy, zapewne duchowny wolał zachować neutralność lub po prostu trzymał się wytycznych. Jednak nie ukrywam, że ciekawi mnie, co powiedziałby na relację, którą zacytuję teraz.

Tekst pochodzi z materiałów do przedstawienie „Cela ojca Maksymiliana” w reżyserii Andrzeja M. Marczewskiego – Teatr Karola Wojtyły – jest to streszczenie listu Marii Kolbe, matki św. Maksymiliana Kolbe, napisanego w czasie okupacji niemieckiej.

„Jeden z tych listów napisany w okresie okupacji zawiera opis nadzwyczajnego spotkania. Maria Kolbe pisze, że w 1941 r., wkrótce po męczeńskiej śmierci swojego syna, o której wtedy jeszcze nie wiedziała, po przebudzeniu rozpoczęła poranną modlitwę. W pewnej chwili usłyszała delikatne pukanie do drzwi, odwróciła się i zdumiona zobaczyła swego syna Maksymiliana ubranego we franciszkański habit. Był radosny, uśmiechnięty, nadzwyczajnie piękny i promieniujący przedziwną jasnością. Pani Kolbe zaniemówiła z radości i zapytała po chwili milczenia:

Synu czy Niemcy ciebie wypuścili?

Maksymilian przeszedł prze pokój, zbliżył się do okna i powiedział: Nie martw się o mnie, mamo. Tam, gdzie jestem, jest pełnia szczęścia.

Po wypowiedzeniu tych słów nagle znikł. Maria Kolbe natychmiast zrozumiała, że jej syn umarł i przyszedł, aby ją o tym poinformować. Dopiero później przyszła pocztą oficjalna wiadomość z obozu w Oświęcimiu o śmierci jej syna.”

Przypuszczam, że to objawienie poczytano za przejaw świętości lub szczególną łaskę związaną z osobą Maksymiliana Kolbe.

 

W drodze do Wiecznego Domu – listy Czytelników

Czytając maile od państwa bardzo często czuję ogromne wzruszenie. Tak było również w przypadku korespondencji cytowanej poniżej. Nie chodzi tu bynajmniej o sytuację, kiedy rodzina żegna kogoś najbliższego, co samo w sobie pobudza współczucie i empatię. Zadziwia mnie dojrzałość, z jaką istoty duchowe, którymi przecież jesteśmy, potrafią przeżywać moment pożegnania. Ta świadoma obecność, poparta ciepłem i miłością, otula duszę powracającą do Wiecznego Domu i pozwala jej łagodnie wyruszyć w podróż, aby po dotarciu do celu z uśmiechem przywitała oczekujących.

Wielki, rosyjski pisarz Michał Bułhakow w swoim natchnionym dziele „Mistrz i Małgorzata” zawarł znamienne zdanie Ten, który kocha, powinien dzielić los tego, kogo kocha. Sam miał szczęście doświadczyć takiego współdzielenia losu, gdyż jego żona Jelena, trwała przy nim do końca, do ostatniego oddechu.

Michał Bułhakow żył ze śmiercią za pan brat. Znał ją doskonale, nie tylko jako lekarz. Jego ojciec zmarł na nerczycę, więc kiedy u pisarza pojawiły się objawy tej choroby, miał pełną świadomość jak niewiele czasu mu pozostało. W dodatku, przyszło mu tworzyć w okresie, kiedy nad Rosją roztoczył się cień gorszy od śmierci. Był to cień strachu. Gęsty jak wąsy Józefa Stalina i bardziej nieprzenikniony od jego spojrzenia. Bułhakow stał się zabawką w rękach dyktatora. Wiele ryzykował przez sam fakt, że był porządnym człowiekiem. Dlatego pisał:

O bogowie, o, bogowie moi! Jakże smutna jest wieczorna ziemia!  Jakże tajemnicze są opary nad oparzeliskami! Wie o tym ten, kto błądził w takich oparach, kto wiele cierpiał przed śmiercią, kto leciał ponad tą ziemią, dźwigając ciężar ponad siły. Wie o tym ten, kto jest zmęczony. I bez żalu porzuca wtedy mglistą ziemię, jej bagniska i jej rzeki, ze spokojem w sercu powierza się śmierci, wie bowiem, że tylko ona przyniesie mu spokój.

Myślę, że jakikolwiek komentarz z mojej strony jest zbyteczny. Proszę przeczytać opowieści dwóch kobiet, które podzieliły się ze mną i z Państwem doświadczeniem niezwykle intymnym i głębokim.

Pozostawiam Państwa w CISZY.

„Droga Ado. Chciałabym opisać ci moje przeżycia związane z tamtą stroną.

Pierwsza historia wydarzyła się, kiedy umierała moja mama. Opiekowałam się nią do końca, ale w ostatnią dobę jej życia zmuszeni byliśmy oddać ja do hospicjum z racji tego, że nie przyjmowała pokarmów i płynów. Umarła o godzinie 14. Lecz, gdyby nie pewne zdarzenie nie byłoby mnie przy niej w tej pięknej chwili. Otóż miałam do niej jechać o 15, a była już godzina 12.30. Siedziałam w pokoju i nagle w okno zaczęły uderzać rozpędzone ptaki. Były to wróble i szpaki. Uderzały w szybę do momentu aż poczułam, że muszę natychmiast jechać do mamy, co też zrobiłam. Mama już odchodziła, bo ustawało krążenie. Była na środkach uspokajających i przeciwbólowych. Spała. Podeszłam do niej i szepnęłam jej do ucha, że odchodzi i żeby się nie bala, żeby szła do światła. Widziałam, jak po policzku spływają jej łzy. Nie mam wątpliwości, że słyszała i rozumiała mnie. Wieczorem, kiedy przyszłam do taty, czyli do mieszkania, gdzie mieszkała moja mama, to po otwarciu drzwi, poczułam intensywny zapach mojej mamy. Wiedziałam, że jest tam. Czułam ją.

Potem po kilku dniach przyszła do mnie we śnie. Była bardzo realna taka jak przed śmiercią. Tu też czułam jej zapach. Pożegnała się ze mną. Podziękowała, że pomogłam jej przejść. Potwierdziła, że jest Bóg.

Kolejnym razem, kiedy dowiedziałam się o ciąży mojej siostry, pierwsza moja myśl była taka: jaka szkoda, że mama tego nie dożyła. Na pewno bardzo by się ucieszyła.

W nocy przyszła do mnie znowu. Albo ja do niej, bo w końcu sen to takie spotkanie, gdzie nie wiadomo kto jest gościem, a kto gospodarzem. Leżała w białej pościeli i mówiła, że może wreszcie odpocząć. Powiedziałam mamie o ciąży siostry, a ona odparła, że wie o tym. Zapytałam, czy nie chciałaby urodzić się w tym dziecku? A mama odpowiedziała, że nie wie, bo tu na ziemi jest zbyt dużo problemów i ogólnie ciężko tu żyć. Od tamtej pory nie mam z nią kontaktu. Nie wiem, czy poszła dalej czy zeszła tu na ziemię, ale zawsze mnie ostrzega przed niepowodzeniami w moim życiu. Śni mi się, ale nie tak jak na początku. Był to mój pierwszy kontakt z tamtym światem.

Pozdrawiam Aneta.”

„Ado, nigdy nie myślałam, że doświadczę czegoś nadprzyrodzonego. Wierzyłam, że takie historie mogą być prawdziwe, ale przydarzają się tylko ludziom o nadzwyczajnych predyspozycjach. Tymczasem coś metafizycznego dotknęło również mnie.

Mieszkam w Niemczech, tu urodziły się moje dzieci. W opiece nad nimi bardzo pomagała mi moja mama. Przyjeżdżała często, czasem sama, czasem z moim ojcem. Tata był znacznie starszy od mamy i zmarł kilka lat temu. Po jego odejściu mama dała się namówić na to by z nami zamieszkać. Mój mąż bardzo się z nią zżył. Wbrew kawałom jakie opowiada się o relacji teściowa – zięć, doskonale się rozumieli. Mąż chyba zastąpił jej syna, którego zawsze pragnęła.

Kiedy mama zaczęła załatwiać w Polsce formalności związane z wyjazdem, jej stan zdrowia nagle się pogorszył. Przeprowadzono wiele badań i lekarze postawili dość jednoznaczną diagnozę: RAK

Ja to strasznie przeżyłam, a mama była „spokojna nieadekwatnie do sytuacji” – tak powiedział mój mąż. Przyjechaliśmy do Polski i zabraliśmy mamę do siebie. Próbowaliśmy różnych metod i tych naturalnych i medycyny akademickiej. Niestety jej stan systematycznie się pogarszał.

Ostatni tydzień życia spędziła w hospicjum. Ze względu na kroplówki i karmienie ( miała założonego PEG-a) opieka domowa nie wchodziła w grę. Odwiedzałam mamę codziennie, tylko o różnych porach. Tego, pamiętnego dnia, planowałam pojechać do niej wieczorem. Odwiozłam dzieci do szkoły i przedszkola, wróciłam do domu. Zajęłam się codziennymi, życiowymi sprawami. Usłyszałam, że przyszedł SMS – mąż o coś pytał. Kiedy zaczęłam odpisywać na jego wiadomość, coś dziwnego zaczęło się dziać z moim telefonem. Na zmianę działał i nie działał. Odłożyłam aparat, bo wiem, że najgorszą rzeczą w takiej sytuacji jest manipulowanie przyciskami. Nagle wszystko się uspokoiło, tyle tylko, że zamiast SMS-a od męża wyświetlał mi się SMS od mamy. Była to wiadomość sprzed wielu miesięcy, gdy dowiedzieliśmy się o jej chorobie. „Jeśli ja jestem spokojna, to czego Ty się boisz Joasiu?”.

Ogarnął mnie strach. Zdałam sobie sprawę, że nadeszła chwila, której tak bardzo się obawiałam. Złapałam torebkę i wybiegłam z domu. Rozpoczęłam walkę z pilotem do garażu. Nie mogłam otworzyć drzwi, a tu każda minuta mogła mieć znaczenie. Nagle pod dom sąsiadów podjechała taksówka, z której skorzystałam.

Do hospicjum wpadłam jak przysłowiowa bomba i pokonując po trzy schody dotarłam do pokoju, gdzie leżała moja mama. Spojrzała na mnie takim wzorkiem pełnym ulgi. Ona na mnie czekała. W tym momencie poczułam (może paradoksalnie) ogromny spokój. Przytuliłam mamę, a ona uścisnęła moją rękę. Wyszeptała tylko dwa słowa: „nadeszło wyzwolenie” i odeszła.

Trzy dni później przyśniła się nam, używam liczby mnogiej, ponieważ przyśniła się całej naszej czwórce. Dzieciom ukazała się w jakimś nieznanym im, ale pięknym parku. Minie i mężowi przed białym budynkiem – siedziała tam na ławce, piękna, młoda i jak zwykle elegancka.

Nasze dzieci zapewniła o swojej miłości, a do nas powiedziała: Trafiłam do świata wielu możliwości, jestem szczęśliwa.”

 

Cytaty pochodzą z książki Michał Bułhakow „Mistrz i Małgorzata” -kolekcja Gazety Wyborczej.

 

Zdjęcia: własne.

Sny o zmarłych – doświadczenie mistyczne, czy komunikat z nadświadomości?

 

Drodzy Czytelnicy!

Dzięki uprzejmości Mariusza Alina, mogę zaproponować materiał filmowy z mojego

wystąpienia na cyklicznej imprezie Powitanie Jesieni, która odbyła się w malowniczej Sobótce.

Z tego miejsca dziękuję Mariuszowi za nagranie, a Krystynie Maciąg za zaproszenie na to niezwykłe i pełne cudownych ludzi spotkanie.