Mój opiekun Tadeusz cz.3

Kontynuuję opowieść Tadeusza.

W nowej sytuacji odnalazłem się bardzo szybko. Moja matka mawiała, że ksiądz i lekarz zawsze dadzą sobie radę. Pracowałem w szpitalu, pacjenci jak zwykle potrafili okazać wdzięczność, miałem też sporo oszczędności w złocie i dolarach. Jak na tamte warunki żyło nam się dobrze. Mój brat na przykład, pracował fizycznie, ponieważ dla prawnika zajęcia nie było. Poza tym zaangażował się w działalność konspiracyjną i w tym wypadku jego praca, jak sam powiedział, stwarzała wiele możliwości. W całe to szaleństwo usiłował wciągnąć również mnie, ale dobitnie dałem mu do zrozumienia, że nie będę narażał życia Anny, aby rzucać się z motyką na słońce.

Tak w tedy myślałem. Skala terroru była ogromna. Pawiak zapełnił się błyskawicznie, krążyły wstrząsające opowieści o masowych rozstrzeliwaniach. Moi przyjaciele wydobyli syna z Pawiaka za łapówkę, której wysokość zapierała dech w piersiach. Chłopak był w złym stanie, więc poprosili mnie o poradę lekarską. Matko moja! W życiu czegoś takiego nie widziałem. Odbite nerki, złamany nos, że o innych obrażeniach nie wspomnę. Ten widok dał mi do myślenia. Szczerze mówiąc byłem przerażony! Przeczekać, trzeba przeczekać – słowa te stały się moją dewizą. Pewnego popołudnia mój brat przyszedł do nas bardzo podenerwowany i poprosił abym pojechał z nim do rodzącej kobiety, podobno żony jego kolegi. Po przybyciu na miejsce szybko zorientowałem się, że coś jest nie tak. Kamienica położona na uboczu. W bramie dwóch chojraków, którzy porozumiewawczo kiwali głowami w stronę mego brata. W mieszkaniu, jak się domyślasz, zamiast rodzącej zastałem dwóch rannych mężczyzn. Zrobiłem, co było w mojej mocy. Cały czas krążyła mi po głowie jedna myśl:, po co ja ich ratuje? Przecież, gdy tylko dojdą do siebie znów zaryzykują własnym życiem i prędzej czy później skończą tragicznie. Kiedy wyszedłem na zewnątrz brat czekał na mnie, minę miał nietęgą. Powiedział uwierz mi nie miałem wyjścia! Wybuchnąłem: nigdy więcej tego nie rób! Ty i twoi koledzy prowadzicie beznadziejną wojenkę. Wyłapią was jednego po drugim i rozwalą pod murem. Oni potrafią łamać ludzi, widziałem, co zrobili z tamtym smarkaczem, a to był tylko pionek.

Brat odsunął się ode mnie z obrzydzeniem. Nie czujesz się Polakiem? Nie masz honoru? Nasz ojciec w grobie by sie przewrócił, gdyby wiedział co ty wyprawiasz !

Tego było za wiele. Odparowałem.  Nasz ojciec był człowiekiem interesu, a nie sentymentalnym idiotą. Narażasz siebie, swoich bliskich i postronne osoby. A co do honoru to idź i powiedz o nim rodzinom tych, którzy zostaną rozstrzelani w odwecie za waszą niezłomność! Wstydzę się dzisiaj tych słów, ale padły one z moich ust. Wtedy ludzie z podziemia wydawali mi się grupą egzaltowanych żołnierzyków. Nie potrafiłem spojrzeć z szerszej perspektywy, poza czubek własnego nosa. Usprawiedliwiałem się troską o Annę, ale to była tylko świetna wymówka. Żyłem życiem tchórza i egoisty. Uratowałem tych rannych żołnierzy, mogłem pomóc innym, ale nie chciałem.

Mój brat nie kontaktował się ze mną. Bratowa odwiedzała nas tylko ze względu na usilne prośby mojej żony, z którą połączyła ją szczera przyjaźń. Anna uwielbiała dzieci, a moi bratankowie byli wyjątkowo udani. Kontakt z nimi nieco rekompensował jej niezaspokojony instynkt macierzyński. Od początku naszego małżeństwa chcieliśmy mieć potomstwo. Niestety „los przeciwny” przypomniał sobie o mnie. Anna straciła jedną ciążę, a w kolejną po prostu nie zachodziła. Był to nasz wspólny dramat, z tym, że to ja czułem się jego sprawcą. Wreszcie nasze marzenie spełniło się i Anna utrzymała ciążę. W czasie wybuchu Powstania była w siódmym miesiącu. Mój brat przywiózł do nas swoją żonę i dzieci prosząc abym się nimi zaopiekował. Wtedy ostatni raz uścisnąłem jego rękę i obiecałem, że zajmę się wszystkim jak trzeba. Nie miałem pojęcia, co tak naprawdę rozpoczyna się na moich oczach i jak bardzo zmieni życie wielu ludzi w tym moje. Po lewej stronie  Wisły rozegrał się klasyczny „konflikt tragiczny” po prawej mój osobisty dramat.

 

Enigmatyczna przepowiednia z zaskakującym epilogiem

Jest to historia przekazana mi przez moją Babcię.

W Warszawie mieszkała znana wróżka, do, której przed wojna ludzie chodzili, bo było to modne, a w czasie wojny, bo szukali nadziei, szukali swoich bliskich lub po prostu chcieli dowiedzieć się czegoś o przyszłości.

Madam Irma, nie była naciągaczką czy oszustką, lecz wybitnie uzdolnionym medium o sporych sukcesach w dziedzinie dywinacji jak i  odnajdywaniu osób  zaginionych. Madam posiadała rzadki dar, potrafiła przejrzeć człowieka i jego duszę na wylot. Była to kobieta egzotycznej urody, znająca kilka języków, jednym słowem niebanalna osoba.

Znajoma mojej Babci, pani Zofia zwierzyła jej się kiedyś z obaw dotyczących przyszłości swojego syna.

Babcia niewiele myśląc, poleciła jej wizytę u wróżki, zachwalając przy tym jej nadzwyczajne zdolności, których sama doświadczyła.

Pani Zofia zdecydowała się skorzystać z jej usług i udała  pod wskazany adres. Służąca wpuściła Zofię i uprzejmie poprosiła, aby poczekała w przedpokoju. Poinformowała też jak jest  opłata za usługę i pobrała ją z góry. Już na pierwszy rzut oka widać było, że Madam problemów finansowych nie ma . Obszerne mieszkanie i służba to luksus dostępny niewielu.

W pewnym momencie drzwi jednego z pokoi otworzyły się i wyszedł z nich, niemiecki oficer, który nadzwyczaj uprzejmie pożegnał się z Madam. W pierwszej chwili Zofia chciała wstać i wyjść, w głowie jej się nie mieściło, że są tam przyjmowani okupanci. Jednak pojawiła się Madam Irma i zaprosiła ją do środka.

Przez chwilę przyglądała się Zofii, po czym sięgnęła po szklaną kulę stojącą na podręcznym stoliku. Zanim Zofia zdążyła powiedzieć, co ją do Madam sprowadza, ta zapadła w jakiś dziwny trans. Po chwili ocknęła się i zwróciła do Zofii przedziwnymi słowami:

Przyszłaś tu w sprawie syna. Słuchaj, zatem kiedy na progu mieszkania zobaczysz kurę bez głowy, twój syn niech natychmiast ucieka, bo jego życie będzie w niebezpieczeństwie. Jeśli to zlekceważysz czeka go straszna śmierć. Na tym dywinacja zakończyła się.

Pani Zofia spotkawszy moją Babcię nie kryła oburzenia: gdzie mnie pani wysłała to jakaś wariatka, tu pojawiło się sprawozdanie z wizyty. Babci zrobiło się głupio i powiedziała tylko, że nie zna wróżki od tej strony. Zofia podzieliła się rewelacjami również z synem, który o dziwo  nie kręcił znaczących kółek na czole . Powiedział tylko ; mamo teraz są takie czasy, że i  wróżby mogą być nadzwyczajne.

Nie minęło kilka miesięcy, kiedy, pani Zofia usłyszała dziwne odgłosy dochodzące z klatki schodowej. Wyszła na korytarz , a jej oczom ukazał się zdumiewający widok. Z lokalu  położonego vis a vis,  przez otwarte drzwi wybiegła kura pozbawiona głowy. Zofii zabrakło tchu, wpadła do mieszkania  jak bomba, krzycząc do syna, aby uciekał, bo spełniła się wizja Madam Irmy.

( wyjaśniam, sąsiadka Zofii to przedwojenna elegancka dama, która w tamtej chwili niewprawną ręką usiłowała pozbawić życia cudem zdobytą kurę, drzwi były niedomknięte, a ptak w przedśmiertnych konwulsjach „opuścił” mieszkanie)

Syn Zofii zareagował natychmiast wyciągnął torbę, do, której wrzucił kilka rzeczy, pocałował ją i powiedział:  tu masz pieniądze uciekaj do siostry.

Za niespełna trzy godziny w mieszkaniu Zofii zaroiło się od gestapowców. Byli brutalni i przewrócili wszystko  do góry nogami. Zagadką pozostaje, czemu nie aresztowali Zofii.

Kiedy poszli, Zofia najpierw długo płakała masując spuchnięty policzek, potem zaczęła pakować swoje rzeczy. Raniutko udała się na poranną mszę, aby poradzić się księdza, co robić dalej. Na tej mszy spotkała moją Babcię i razem poszły na plebanię. Ustalili, że Zofia zostanie klika dni u mojej Babci, a później zorganizują jej transport na prowincję do siostry.

Tak też się stało.

Wyobrażam sobie ile osób czytając treść przepowiedni Madam, uśmiechnęło się z niedowierzaniem.

Powiem szczerze: nie dziwie się sama miałam takie odczucia.

Jako puenta pojawia się pytanie: czy istnieją ludzie, przed, którymi przyszłość uchyla rąbka tajemnicy? Jeśli tak, jak wiele mogą powiedzieć?